آنکس که مي گفت دوستم دارد عاشقي نبود که به شوق من امده باشد رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه مي رفت صداي خش خش برگها همان اوازي بود که من گمان مي کردم ميگويد: دوستت دارم

وقتی که در حریم انتظار * جوانه های امید رویید به من بگو

چگونه ویرانگر آن همه شوق بودی ؟

وقتی که باران عشق در نگاهمان سبزینه حیات رویاند به من بگو...

چگونه توانستی داس خشم باشی ؟

وقتی که پرنده دل بر بلندای شاخسار وجودت لانه کرد به من بگو...

چگونه با تیر زهرآلود کینه دلم را بی آشیان کردی ؟

وقتی که شتابان به سویت جاری شدم به من بگو ...

چگونه توانستی صخره ای سخت باشی ؟

وقتی آفتاب شدم...

چرا ابر شدی تا خاکستری شوم ؟

وقتی رود شدم...

چرا سنگ شدی تا از تو بگذرم ؟

وقتی بهار در من رویید...

چرا برف تردید بر بام قلبت نشست ؟

اینک که من خلوت نشین تنهایی خویشتن شده ام

اینک که موج و صخره پیمان جاوید نبرد بسته اند به من بگو...

به من بگو...

چگونه می توان زندگی را بار دیگر لمس کرد ؟؟؟

احساس سوختن به تماشا نمی شود

آتش بگیر تا بدانی چه می کشم

نیمه شب آواره و بی حس و حال * نیمه شب آواره و بی حس و حال * در سرم سودای جامی بی زوال

باش با او یاد تو ما را بس است

پاییز دیار سرد و خاموش من است

صد باغ تبرخورده در آغوش من است

این شعر که واژه واژه اش ناکافی است

زخم است که سالهاست بر دوش من است

--------------------------------------------------------------------

دیرگاهی ست که در این تنهایی،رنگ خاموشی در طرح لب

است ، بانگی از دور مرا می خواند ، لیک پاهایم در قیر شب

است ، رخنه ایی نیست در این تاریکی ، در و دیوار به هم

 پیوسته ، سایه ایی لغزد اگر روی زمین ، نقش وهمی ست ز

بندی رسته ، نفس آدمها سر به سر افسرده است ، روزگاری ست در این گوشه پژمرده هوا ، هر نشاطی مرده است ، دست جادویی شب ، در به روی من و غم میبندد ، می کنم هر چه تلاش ، او به من می خندد. نقش هایی که کشیدم در روز ، شب ز راه آمد و با دود اندود. طرح هایی که فکندم در شب ، روز پیدا شد و با پنبه زدود. دیرگاهی ست که چون من همه را ، رنگ خاموشی در طرح لب است ، جنبشی نیست در این خاموشی ، دست ها پاها در قیر شب است.

را می شنوم ،حوض خانه غمگین است اما ، اما ماهی های درون

آن پر جنب و جوشند ،ماهی ها با غمگینی حوض اما شادند ، اما هنوز

ماهی های قرمز ، همان قرمزی را دارند ، حوض هنوزم سرد است ، نم نم باران می بارد ، تره ها یاس ها را می شوید ، عطر دل را احساس می کنم ، نغمه ی دل را آغاز می کنم ،رفتنم در گذر ثانیه ها دشوار است ، روبرویم تاریک ، حرف هایم مغموم ، دلم هنوز عاشق ، دل من در تب و تاب زندگی ، رقص پریان و ندای دربه دری ، چرا کسی مرا باور ندارد ؟؟ چرا کسی مرا به خاک نمی سپارد ؟؟؟ تن من اندوه را باور ندارد ، دل من اما ، هیچ وقت به غم دل نمی سپارد ، باد غمگین زمستان بر دوشم ، حرف های نگفته روی دوشم ، آرام تو را ترک می کنم ، آرام ، آرام تر از سکوت مرداب ، سراپایم اما خسته تر از همیشه ، رفتنم در گذر ثانیه ها دشوار است ...... 

دستانم به آسمان نمی رسد ، به زمین قانع می شوم

 گاهی سر به زیر و گاهی سر به آسمان...

در شبی پر ستاره و آرام دختری در عذاب می میرد ، دختری در عذاب تنهایی غرق در التهاب می میرد ، در نگاه دو چشم خسته او زندگی همچو آب زیبا بود ، غافل از اینکه این همه رویاست ، عاقبت در سراب می میرد ، چشم هایش پر است از حسرت ، حسرت لحظه های رویایی ، چشم هایی که پر از رویا بود آن زمان چون شهاب می میرد ، گریه کردند خنده ها آن شب از غم و غصه های تنهایی ، خنده هایی که بر لبش بودند یک به یک با شتاب می میرد ، دست های نیاز او آن وقت رو به سوی ستاره بالا رفت ، دخترک در شکوه راز و نیاز لحظه استجاب می میرد ، او پریشان و خسته و غمگین در خیالش که اشتباهم چیست ؟ این چه جرمی ست هر زمان احساس در همین ارتکاب می میرم ؟ زیر آوار غصه ها خم شد ، آهی از عمق قلب او برخاست ، بی خبر از همین که جرمش چیست پاسخی بی جواب می میرد ، بعد از آن لحظه های بارانی چهره اش را کشید و قابش کرد ، زیر آن هم نوشت این چهره زیر آوار قاب می میرد ، آسمان پر ستاره و صاف است از ستاره تهی شد و غمگین ، زیر رگبار آسمان آن شب دختری توی خواب می میرد .

در تمام زندگیم احساس کردم و احساس را جریان دادم ، تا روزی در انتظار کسی که بادش در من بوزد و هوایم را دریابد ، تمام راه ها را از ریز و درشت کندوکاو کردم ، تا کوک باشم ، ولی حتی خدا هم با تمام رویاهایش ، در مورد من یک نفر ، حرکت بعدی اش در بازی شطرنج با من مات بود و از گذشته ام ، خاطراتی ست که برای گذشت خاطراتم بود که در من به جا مانده و آنوقت که همه در خواب نازنین رویا داشتند ، کشتی های خالی در ساحل دور افتاده ، خسته و لمیده و بی کس بودند و در زیر نور خورشید ، منظورم پشت بام زمان است ، سوال بسیار آسان بود ، دیگه برای همه چی دیر شده ، انگار از اول دیر بود و من خیلی زود بودم برای این اول ، شاید برای زندگی به جای زمین باید ، آسمان را جست . صدایم کن و غرورم را بشکان ولی می دانم هر آنچه را که باید بدانم و آن این است عزیز، همه شادند تا زمانی که مرگ در را می زند و سرانجام را دفن می کند و آنهایی که زخم شان ریشه دارترست ، آنهایی هستند که سالهاست در خواب مرگند ، بدان ما تنها نیستیم ، آنکه در تاریکی ست ما را می خواند یا شاید می طلبد ، حالا تو بگو ، واقعا خیلی طول کشید تا بزرگ بشی و باز هم تو بگو ، که چه تخم هایی کاشته نشدند تا با ما باشند ، دیگه برای پیش مقدمه احتیاجی نمی بینم ، فکر می کنم که دیگه تو در جریانی و با خبر! دیگه بچه نیستی ، خواسته ام این است بازی من و تو در کدام سکانس نقش بسته و ما در کجای این صحنه ایم ، اگر جواب را بخود یافتی و آخرین تصمیمت بود ، تازه قدم نهادی در دنیای دیوانگی ، دیوانه ایی چون من تو او ما ! خوشبختم ! اسم شما

سالها میگذرند... ثانیه ها ... از پی هم می آیند ... من در الفبای زمین....

                     خسته این تقدیرم .......

انگار مدتی است که احساس میکنم خاکستری تر از دو سه سال گذشته ام ، احساس میکنم که کمی دیر است دیگر نمی توانم هر وقت خواستم در بیست سالگی متولد شوم ، انگار فرصت برای حادثه از دست رفته است ، فرصت برای حرف زیاد است اما ، اما اگر گریسته باشی آه .... مردن چقدر حوصله می خواهد ، بی آنکه در سراسر عمرت ، یک روز یک نفس ، بی حس مرگ زیسته باشی ! حس می کنم که انگار نامم کمی کج است و نام خانوادگی ام نیز از این هوای سربی خسته است ، امضای تازه من دیگر ، امضای روزهای دبستان نیست ، ای کاش آن نام را دوباره پیدا کنم ، ای کاش آن کوچه را دوباره ببینم ، آنجا که ناگهان ، یک روز نام کوچکم از دستم افتاد و لابه لای خاطره ها گم شد ، آنجا که یک کودک غریبه با چشم های کودکی من نشسته است ، از دور لبخند او چقدر شبیه من است ، آه ای شباهت دور ! ای چشم های مغرور ! این روزها که جرات دیوانگی کم است ، بگذار باز هم به تو برگردم ، بگذار دست کم ، گاهی تو را به خواب بینم ! بگذار در خیال تو باشم ! بگذار ..... بگذریم ! این روزها خیلی برای گریه دلم تنگ است .

 
avayetanhaee